Летняе сонца залівае бязмежныя прасторы ААТ «Семежава» сакавітых, мядовым святлом. Вецер гуляе па полі, расгойдваючы налітыя, цяжкія каласы, і здаецца, нібы перад намі разасланы гіганцкі казачны дыван, сатканы з чыстага золата. У паветры стаіць непаўторны дух жніва — сухі, саладкаваты водар спелай збажыны і разагрэтай зямлі. Шум магутнага камбайна нарастае. Гігант плаўна ідзе па залатым моры, пакідаючы за сабой роўнае ржышча. Машына спыняецца, жатка сціхае, і з вышыні кабіны, дзе, здавалася б, чакаеш убачыць суровага, бывалага механізатара, на прыступкі велічна выходзіць Алена Кіеня.
З кандытараў — у штурманы палёў
Алена Кіеня — асоба на палях «Семежава» вядомая і па-свойму унікальная. Па прафесіі яна — пекар-кандытар. У звычайным жыцці — самазанятая, якая стварае з цеста і крэму сапраўдныя кулінарныя шэдэўры. Але як толькі надыходзіць гарачы час жніва, Алена мяняе фартух і ўтульную кухню на рабочы камбінезон і высачэзную кабіну камбайна.
— А што тут здзіўляцца? — смяецца жанчына, спрытна спускаючыся з падножкі машыны на зямлю. — Я ж усё жыццё з хлебам працую! Яго з мукі выпякаю, а зараз дапамагаю гэты самы хлеб збіраць. Так што профіль, можна сказаць, той жа — найбольш што ні на ёсць хлебны!
Вось ужо шэсць гадоў запар кожны збожжаўборачны сезон Алена Мікалеўна афармляецца ў гаспадарку памочнік камбайнера. І ўсе гэтыя гады яна верная, надзейная апоры і правая рука свайго мужа, вопытнага механізатара Міхаіла Кіені.
А як пачыналася гісторыя
Сёння Алена адчувае сябе на полі гэтак жа ўпэўнена, як і ля кандытарскага стала. Яна на слых вызначае, як працуе рухавік, ведае, калі трэба ачысціць жатку, і сочыць за тым, каб залатая плынь зерня роўным струменем напаўняла бункер. Але першыя дні працы ў полі шэсць гадоў таму яна памятае да гэтага часу.
— Ой, першыя дні — гэта быў сапраўдны шок! — адкрыта прызнаецца Алена Мікалаеўна. — Сотні датчыкаў, рычагі, кнопкі, гул, вібрацыя... Фізічна было вельмі цяжка. Пыл, спякота, пад’ём на досвітку, вяртанне дадому далёка за поўнач. Здавалася, што я ніколі ў гэтым не разбяруся. Але з часам, крок за крокам, машына стала зразумелай, а праца — звыклай і нават любімай.
Галоўным настаўнікам і цярплівым інструктарам для Алены з’яўляецца муж Міхаіл.
На полі яны — ідэальны тандэм, дзе разумеюць адзін аднаго без лішніх слоў. Міхаіл заўсёды своечасова падкажа і патлумачыць тонкасці наладжвання складаных агрэгатаў. Разам яны бункер за бункерам запаўняюць адборным зернем каравай гаспадаркі і ўсёй краіны.
Тыл пад надзейным наглядам
Праца на ўборачнай — жыццё без выхадных і без нарміраванага графіка. Калі ідзе бітва за ўраджай, кожная хвіліна на рахунку. Узнікае лагічнае пытанне: а як жа дом, быт, агарод, гаспадарка?
Жанчына расказвае, што за хатні тыл у гэты перыяд яна абсалютна спакойная. Дочкі Кацярына і Настасся ужо дарослыя і самастойныя (дарэчы Кацярына Міхайлаўна — настаўнік у Цімкавіцкай СШ). На час жніва яны цалкам бяруць усе хатнія клопаты, даючы бацькам магчымасць цалкам аддавацца працы ў полі.
— Дзяўчаткі ў нас цудоўныя, мы на іх можам пакласціся на ўсе сто працэнтаў, — далікатна заўважае Алена. — Праўда, прызнаюся шчыра: у поле іх зусім не цягне. Глядзяць на нашую працу і здзіўляюцца, адкуль у нас сілы бяруцца. У іх свая дарога, а ў нас з Мішам — свая, хлебная.
Праца памочніка — не пра прыгожую карцінку для сацсетак. Патрабуе высокай вынослівасці, моцнага здароўя і неверагоднай дысцыпліны. Не кожны мужчына вытрымае рытм, калі сонца раскаляе метал камбайна, а пыл праходзіць праз самыя малыя шчыліны. Але Алена Мікалаеўна шчыра верыць: калі ў душы ёсць любоў да зямлі і цяга да сапраўднай справы, усе цяжкасці можна пераадолець.
— Не буду перабольшваць — праца сапраўды не з лёгкіх, далёка не кожны зможа так дзень за днём, ад світанку да захаду, — падводзіць вынік жанчына, гледзячы на бязмежны залаты гарызонт. — Але вы толькі паглядзіце навокал! Якое паветра, якая прастора! Калі ты бачыш, як пры тваім удзеле напаўняецца бункер, як чыстыя зярняты пераліваюцца золатам — з’яўляецца такое неверагоднае пачуццё гонару і свабоды, якіх не адчуваеш больш нідзе. Калі кагосьці цягне да зямлі, на свежае паветра, калі хочацца адчуць сапраўднае жыццё — абавязкова варта паспрабаваць сябе ў гэтай нялёгкай, але такой патрэбнай працы.
Зноў гудзе магутны матор, жатка падхоплівае чарговую хвалю залатых каласоў. Экіпаж Міхаіла і Алены Кіеня працягвае свой шлях па полі ААТ «Семежава», даказваючы: калі за справу бяруцца любоў, узаемная падтрымка і сапраўдная адданасць роднаму краю, нават самая цяжкая праца становіцца ў радасць, а з зярнят складаецца вялікая будучыня краіны.
Автор: Анна Матусевич
Автор: «СП»
